the first decade

(*the picture above has nothing to do with the post except it symbolizes a look back)

This is a customary post, the one that I do every year on this day, mostly. The reason – its the anniversary of this blog, a very special one this time. Its a decade since this blog started to exist back in 2002. A look back of why and how was blogged here six years ago. Even though the blog postings around here have gone south, as I get immersed in the weekly grocery purchases and large data sets, a ray of hope still hangs around that I can keep this going.

Winning 3 Indibloggies could be considered an achievement of this blog but given that we don’t have Indibloggies anymore it doesn’t matter. So having invested thousands of hours in this blog and related discussions, what did I get? To cut that long story short, here are some blogposts that I really really enjoyed (or felt sad) writing and interacting for various reasons. To save your guilt, this is a personal blogpost so I don’t expect anyone to read through this thoroughly. Feel free to read, comment or leave.

The first one for being the start of everything here. The excitement that I had for being able to publish oneself on the web and becoming a part a indian blogger clique which was not more than two dozen in 2002.

On completing 25. You now know how old I am!

I still feel silly writing this. While there are many more silly blogpostings, this one tops them all. Have developed a kind of respect towards artists and filmmakers in the last decade. One that tells me nothing is an easy job.

Nidhi! She had a lovely blog called the Sunshine where I learnt on how to bring the cheer to the blog. She writes no more. That being said, the inspiration to start a blog was defintely Mahesh Shantharam.

The one where I spoke my journalistic career aspirations and stopped such BS after this. But this one is true.

Probably the only post on Indian politics and I think I was wrong about the whole subject. It was never my area of passion so didn’t bother to write anymore about politics.

The first soundtrack review, movie review.

Google finds me.

Watching my first film in US.

Rahman Top 10, as of 2002. As of 2005.

Really loved writing this post on deepavali.

One of the handful cricket posts here.

Pheelasophy 1.

This changed the fate of this blog. One of the most famous posts here, the review on Anbe Sivam that brought more people to this blog than anything else. The number of comments on the original blogspot blog was in hundreds. I actually thought the review was raw and was’t thought through well.

The post that caught Sujatha’s attention.

From to Also launches.

A bit of carnatic music – Sanjay Subrahmanyan

Mani and Kamal come by the blog.

Rumbumbum, a dhwanii column starts. I actually only wrote less than 10 columns for them before the site went down.

Turning 26.

Pachai Niramey!

Thangachii!!! A TamBrahm marriage.

One of my favorite reviews that I ever wrote – Kadhal Konden. This one was written with full of joy and passion.

On getting published in mass media. A Kakkha Kakkha review on Rediff. It was badly edited but I liked being published.

A maathiyosi review for Shankar’s Boys.

Veesukindra Thendraley, a personal post repeats time and again. Suprisingly it repeats even now as I type this.

Three friends whom I met through the blog tried our stab at group writing of stories. I never really took off. But a nod to that effort.

The most famous Sethu controversy. A detailed comment flame war. Such silly things we once did.

Winning Indibloggies 1.

Viru Viru mandi Virumandi. A review that got some real appreciation.

On Ajith 1 & 2

A lazy marriage invite. Life takes a turn.

World Themes for Indian Cinema. Anand Chandrsekharan and I co-wrote this series. Enjoyed the change. The entire series.

A post for raaja.

The first ever of Happy Birthday Dude! series. Bharathi, Rajini, Rahman, Kamalhassan, Sujatha, Spielberg and the entire series.

An evening with Ashokamitran, Sujatha, Jayamohan and SR.

RK Narayan and I. An ode to purasawalkam.

A man called Steve Jobs.

Once upon a time a lovely Barkha Dutt.

Sivaji passes away.

This post on cinderalla pattu paavadai ad got a lot of comments, don’t really know why.

Yaar Yaar Sivam.

The Rajini (f)actor. A rajini tribute. Some remember this post even now.

The most famous post around here. Atleast from search engine’s perspective. Still bring about 100 visitors a day for this image. Its all a mystery!

MS Subbulakshmi passes away. One of the saddest days. Blog closed for a day.

A post on the dramatic need in stories. This is the kind of a typical blogpost I wish I wrote all the time. Never happened.

On a personal Tusnami experience. I loved the title.

Ashokamitran, 50 years with the pen. I want to say Indian Charles Dickens.

Leaving India. Arriving Seattle and Starbucksing my life. Netflixing a little later. And mastering a subway sandwich. Finally a HondaToyota conundrum. The HondaToyota conundrum comes back. I get all desified until RK Narayan teaches me a lesson.

Sujatha turns 70, i blog about his rant, he comments. purpose achieved!

The fun of being a naive desi who writes about shallow consumer tech.

Yet another article that had tons of great comments(148 to be specific) – Nayakan on All-Time Top 10 Ten.

Kubrick, a favorite guy.

Death of an abused blog. Really such things did happen int he life of this blog.

And I started feeling remorseful to not being raw, naive and unfettered.

The most personal blogpost. My car, an atheist. Appa said this was the only thing he liked so far. Done deal.

I start to run.

Too much heat for this Sivakasi review. Loved every bit of it.

The brief return of Hemanth’s Teakada.

The blog is wordpressed and ad-free.

Saluting Peter Jackson’s King Kong. Review.

A friendly new year wish.

Lifetime achievement at Indiabloggies aka Mavaney Inimey Ezhuthuvey!

Camel ‘Marudhanayagam’ Hassan. And a trailer for that crazily superhit blogpost.

Blogasm, a quick column for a tamil blog, Gilli.

Yet another personal post, The I and the my.

The beginning of the end of lazygeek, Don’t Read This. Part 2.

Kollywood Car 1. The entire series.

I’m proud for this. A personal all-time favorie.

Hee.hee. Some fun and flame.

Taking a sabbatical from the lazygeek blog. The sabbatical page. Come back exactly after a year.

Starts a Tamil blog,

Really enjoyed writing in this tone, in tamil.

Writer Sujatha passes away. A very sad day. Blog closed. 100s of people leave their touching memories on this page. Acute onset of writer’s block. Sujatha Anniversary 2009, 2010 and 2011. Sujathoughts.

A handmade ideal template for Kirukkal. This is the current template until I find myself convinced to use something else.

First ever published tamil story, Appavin Thanksgiving. The second one. And a fantasy filled third. A weird fourth.

Kirukkal Awards 2007 and 2010.

From Kodambakkam to Kodak Theater. Live tweeted the oscar show.

Ashwin comes around. Life takes another turn.

A pedestal for Selva’s Aayirathil Oruvan. Review.

The etcetra series part 1 in All the 24 episodes. and don’t exist seperately anymore. They are a part of this domain, subbudu is a pseudonym that I picked up for the tamil blog and still retain. A link to all the posts on this blog and BTW, Thanks for the journey!

Delusions Galore!

mayakkam enna dhanush selvaraghavan

Mayakkam enna was a wasted effort, devoid of substance and class. It didn’t engage me as a viewer, didn’t bother to develop its rather cardboard characters and never stopped to pretend that it was a raw but class movie. All this I never wanted to say about a Selvaraghavan film but I do now. Given that I’m a huge fan of Selva’s films, I wanted to enjoy Mayakkam Enna and was already sold on the film although with just normal expectations.

The whole dating, fraaandship piece was artificial and the friends didn’t seem to belong together at all. Without dwelling scene-by-scene on why I was irritated, I guess the story wasn’t rich, its characters very superfluous without much of character, the very pretentious music that tends to cover up the nagging screenplay and of course some really bad acting. The so called ‘genius’ angst was badly expressed and its lead character gets a handful of accents that it confuses the heck out of a viewer.

The plot shifts rather swiftly from what it was trying to detail to a completely different dimension. Although it’s not uncommon for a selva film, this jump cut was crazy. How much ever one wanted to submit to the director’s thinking, he doesn’t support the shift with good reasons. If the ‘irumbu manushi’ issue was the point of the premise then the first half was totally wasted and if it was the ‘genius’ angst of the antagonist that formed the crux of the premise then the whole movie never wrapped around it clearly.

Simply put, its a movie to avoid even if you are Selvarghavan fan. I wish this is the last time I get to write such a review for a Selvaraghavan film.

Related Posts: Nasty Dynasty, Why I like/dislike Selvaraghavan?

Why we like kolaveri?

I wanted to write a post summarizing the events that unfolded over the weekend when kolaveri went viral. Medianama did that quite well, for the most part. However three things that needs to be called out –

One, the making video itself was a make believe. The shots of Dhanush singing were just looking like lip sync and hence. Even though the song needs very little vocal effort, the recording must have happened before the video and these shots were made either during improvisation or just shot for this ‘making of’ video. This could very well be my speculation but I do think the level of professional work that has gone into this making video and the description below the video that says, ‘chinna surprise’ doesn’t gel very well. Its a very successful attempt at making a video viral. Well done!

Two, Now that everyone has reacted to this song, which is good in a way, very soon the overkill is going to make many of us frown. From blogposts to tweets, the hate will become wide spread. It would be in the best interest of the album that they release the soundtrack asap.

Three – Premji is going to use this in the next venkat prabhu film. Enna bet?

P.S: If you are wondering about the song that’s being talked about here, you must be time-travelling. Here.

It doesn't matter

This isn’t a quote rather its the entire(!) first chapter of Roger Rosenblatt’s – Rules for Aging: A Wry and Witty Guide to Life. Was talking to a friend about something today and recollected this during the discussion. I read this book earlier in the year and this particular chapter stayed with me. Succinctly put.

Whatever you think matters—doesn’t. Follow this rule. and it will add decades to your life. It does not matter if you are late, or early; if you are here, or if you are there; if you said it, or did not say it; if you were clever, or if you were stupid; if you are having a bad hair day, or a no hair day; if your boss looks at you cockeyed; if your girlfriend or boyfriend looks at you cockeyed; if you are cockeyed; if you don’t get that promotion, or prize, or house, or if you do. It doesn’t matter.

Not to be shared

Not a big fan of quotes because they may be different in the context they were spoken. However, this one seems vital to the world we live in. Especially the first part of it. And BTW! sharing this post on any online social forum would be ironical.

Every form of happiness is private. Our greatest moments are personal, self-motivated, not to be touched. Those things which are sacred or precious to us are the things we withdraw from promiscuous sharing. But now we are taught to throw everything within us into public light and common pawing. To seek joy in meeting halls. We haven’t even got a word for the quality I mean—for the self-sufficiency of man’s spirit. It’s difficult to call it selfishness or egotism, the words have been perverted…

– from Ayn Rand’s Fountain Head, just in case you didn’t catch that.

யார் தவறு?

”இந்த நாட்களில் கிலோ எத்தனை நிற்கிறது?” என்ற கேள்விக்கு கோயம்பேட்டில் தான் உண்மையான விடை கிடைக்கும். இரண்டு வருடத்திற்கு முன் அங்கே ஒரு கிலோ 800 கிராம்களாக நின்றது, தற்போது 700 கிராம்களாக. இது உள்குத்து விவகாரம் தான் ஆனால் நிஜமாகவே ஒரு கிலோ என்பது 69 கிராம்கள் குறைந்துள்ளது தான் உண்மை. இது தான் ஒரு கிலோ என்றெல்லாம் யார் சொன்னார்கள். ஒரு செகண்ட் என்பது இது தான் என்றது எப்படி வந்தது போன்ற விக்கிபீடியா கேள்விகளுக்கு சரியான விஞ்ஞான காரணங்கள் இருக்கின்றன.

பாரீஸில் இருக்கும் இண்டர்நேஷனல் ப்யூரோ ஆப் வெயிட்ஸில் 90%பிளாட்டினம் + 10% இரிடியத்தால் செய்யப்பட்ட ஒரு கிலோ உருளை இருக்கிறது. இது தான் உலகின் உண்மையான ஒரு கிலோ எடை(the actual kilogram). இதை மூன்று பூட்டுக்கள் போட்டு பாதுகாத்து வருகிறார்கள். இப்படி இருந்தும் விஷயம் என்னவென்றால், சில வருடங்களுக்கு முன் இதை எடையிட்டு பார்க்கும் போது, அதிகமில்லை, 69 கிராம்களாக குறைந்திருப்பதை கண்டுபிடித்தார்கள். இதற்கு காரணம் பழனி முருகனைச் செய்த மாதிரி யாரும் சுரண்டிக் கொண்டு போய்விடுவதில்லை. அவ்வப்போது எடுத்து துடைத்து சுத்தம் செய்து வைக்கும் போது இப்படி ஆகிவிடுகிறது.

பேஜாராகிப் போன விஞ்ஞானிகள், இந்த உருளையை தூக்கி எறிந்து விட்டு Planck’s Constant(h) அளக்கும் முறையான Watt balanceக்கு மாறிவிடலாம் என்று யோசித்திருக்கிறார்கள். இம்மாதிரி பாரத்தை கரெண்டாக மாற்றி அளவிடும் முறை தான். இந்த முறையில் ஏகப்பட்ட குழப்பங்கள் இருப்பதால் இந்த முயற்சி தொடர்ந்து கொண்டு இருக்கிறது. இன்னும் சில வருடங்களில் இம்முறை நிருபணம் ஆகிவிடும் என்கிறார்கள். அதற்கு பிறகு ஒரு கிலோ என்பது, வாட் பாலன்ஸில் இன்றிருக்கும் ஒரு கிலோவை வஸ்துவை வைத்தால் அதற்கு ஈடாகும் Plank’s constant தான். அதுவரை அவர்கள் ’அளந்து’ கொண்டிருப்பார்கள். காய்கறிக்காரனிடம் சொல்லி, உடைத்துப் பார்த்து இன்னும் ரெண்டு வெண்டக்காயை எடுத்துப் போட்டுக் கொள்ளுங்கள்.


தமிழில் புத்தகம் வாசிப்பதை அதிகரிக்கிறேன் என்று யாராவது சொன்னால் கூட, டிவி சானல் ப்ரோக்ராம் உட்பட அவர் என்ன செய்தாலும் சந்தா கட்ட ரெடியாக இருக்கிறேன். சமீபத்திய விஜய்யில் ‘நீயா? நானா?’ நிகழ்ச்சியில் வாசிப்பைப் பற்றி பேசியதை கேட்டுப்/பார்த்தேன். இதன் விளம்பரத்தில் பெண் புத்தகம் படிப்பது சரியா என்றெல்லாம் கொஞ்சம் சென்சேஷனஸைல் செய்து விட்டார்கள். மன்னிக்கலாம். புத்தகம் படிக்கக் கூடாதது ஏன் என்று பேசியவர்களின் பேச்சை கேட்டு திடுக்கிட்டு போய் விட்டேன். எதேதோ காரணம் சொன்னார்கள், உண்மையாய் அதிகம் ஒன்றும் அகப்படவில்லை. இவர்கள் எல்லாம் படிக்காமல் எல்லா நேரத்திலும் என்ன செய்கிறார்கள் என்று படிக்காமல் நேற்று முழுவதும் யோசித்தேன். ஹூ..ஹும்.

இட்லி வியாபாரம் செய்யும் ஒரு ஒரு பெண் தனக்கு படிப்பதற்கெல்லாம் வசதி இல்லை என்று சொன்னதை கேட்க கடினமாய் இருந்தது. இந்தப் பெண்ணுக்கு கூட படிக்கிற ரசனையை எதாவது ஒரு ஆசிரியராவது வளர்த்திருந்தால், அவரும் அப்படி பேசியிருப்பாரா என்பது சந்தேகமே. மற்றபடி இரண்டு பக்கம் பேசியவர்களும் குறைப்பட்ட வாதங்களையே முன் வைத்தார்கள். பேச்சு சுவாரசியத்தில் திடிரென்று ஆளாளுக்கு கத்த யார் படித்தவர்கள் மற்றவர் யார் என்று புரியாமல் போய் விட்டது. எஸ்.ரா மிகவும் தெளிவாக கதை சொல்லுதலைப் பற்றி விளக்கினார். ஆனால் இவர் கூட சிறு பத்திரிக்கைகளில் சிக்கலாக எழுதுகிறார். ஒரு நாளைக்கு அட்லீஸ்ட் பத்துப் பக்கம் படிக்கும் தமிழ் வாசகனான எனக்கு சி.பத்திரிக்கைகளில் எஸ்.ரா எழுதுவதை புரிந்து கடினமாக இருக்கிறது. விகடனில் எழுதினால் இவரா அவர் என்று அவதிப்படுகிறேன். யார் தவறு?

புத்தகம் படிப்பது வேண்டும் என்று பேசியவர்கள், இலக்கியம் படியுங்கள், நியுஸ் ப்ரிண்ட் காகிதத்தில் அச்சடிக்கப்பட்ட அல்பாயுசு வார நாவல்களை படிக்காதீர்கள் என்று சொல்ல எத்தனித்து என்ன என்னவோ பேசி முடித்தார்கள். முத்தாய்ப்பாக போகிற போது எல்லோர் கையிலும் ’ஒரு புளியமரத்தின் கதை’யையாவது கொடுத்து அனுப்பியிருக்கலாம். அட்லீஸ்ட் கோபல்ல கிராமம். பிடித்த எழுத்தாளர், பிடித்த பாத்திரம் பற்றிச் சொன்ன இவர்களின் பேச்சில் ஆசோகமித்திரன் அடிபடவில்லை. இந்தப் பகுதியின் முதல் வாக்கியத்தை திரும்பப் படிக்கவும்.


3டி ப்ரிண்டிங் வந்து விட்டது. ஜேம்ஸ் காமரூனின் அவதார் போல காதில் பூச்சுற்றல் எல்லாம் இல்லை. நிஜமான 3டி அதிரடி. Additive Manufacturing என்னும் முறைப்படி செய்யபடும் இந்த ப்ரிண்டிங்கில், நீங்கள் உங்கள் கம்ப்யூட்டரில் ஒரு பந்தை மாடலிங் செய்து ப்ரிண்ட் கொடுத்து விட்டீர்களென்றால், பக்கதில் இருக்கும் ப்ரிண்டரில் இருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் ரசாயணம் வெளிப்பட்டு கொஞ்ச நேரத்தில் பந்து வந்து நிற்கும். இன்னும் ஓரிரு வருடங்களில். அதெப்படி முடியும் என்று நீங்கள் நினைப்பது மனிதத்தனம். வாக்மேன் வந்த போதும், மொபைலைப் பார்த்த போதும் இண்டர்நெட்டைக் கேள்விப்பட்ட போதும் இப்படித்தான் குழம்பினீர்கள்.

இந்த ப்ரிண்டிங் உலகை மாற்றப் போகிறது என்று நம்புகிறார்கள். எப்படி 18ம் நூற்றாண்டின் போது பாக்டரிகள் தயாரித்து தள்ளினவோ அதே போல் அதற்கு மாற்றாகத் தான் இது. யோசித்துப் பாருங்கள். உங்களுக்கு தேவையான புத்தகத்தையோ, கிடாரையோ நீங்கள் அமெசானில் தேடிப் போக வேண்டாம். அமெசானில் இருந்து அதன் மாடல் விஷயங்களை இறக்கிக் கொண்டால் போது அடுத்த அரை மணியில் கிடாரோ, சைக்கிலோ ரெடி. இந்த டெக்னாலஜி வழக்கம் போல் ஆர்வமுடையோர் மற்றும் பணமுடையோரின் கைகளில் இருக்கிறது. இன்னும் பத்து வருடங்களில் இவ்வித 3டி ப்ரிண்டர்கள் எல்லோர் வீட்டிலும் வந்து விடும் என்கிறார்கள்.

3டி ப்ரிண்டிங் தயாரிப்பு செலவுகளை குறைப்பதால் யார் வேண்டுமானாலும் எதை வேண்டுமானாலும் தயாரிக்கலாம். உங்கள் கிரிக்கெட் குழாமிற்காக மட்டும் செய்யப்பட்ட புதுவித பேட்டுகளை செய்யலாம், உங்கள் குழந்தைக்காக ஸ்பெஷல் பொம்மையை வடிவமைக்கலாம். இன்னும் இரண்டு வருடங்களில் 3டி என்ஜினியரிங் கோர்ஸ் வந்து விடும். உங்கள் வீட்டருகில் தற்போது கட்டிக் கொண்டிருக்கும் எ.காலேஜில் ஒரு சீட்டு 33.5 லட்சம். பையனும் பணமும் ரெடியா?


1960களில் உருவான ஐரோப்பிய இசைப் புரட்சியில் தோன்றிய மற்றொரு நால்வர் குழு தான், The Who. பீட்டில்ஸ், ரோலிங் ஸ்டோன்ஸ், தி ஹூ என்ற மூன்று பெரிய இங்கிலாந்துக் குழுக்களில் ஒருவர்கள்(!). பல வருடங்களுக்கு பிறகு சமீபத்தில், பயணங்களின் நடுவே, இவர்களின் இசையை ரசித்துக் கேட்க முடிந்தது. என்ன வகையான இசை என்று வகைப்படுத்த முடியாத மாதிரியான இசை. அவ்வப்போது reggae போல தோன்று hard metal இசையாக மாறி rock-n-rollலில் அவசியம் முடியும் ஒரு ecstasy அனுபவம்.

இவர்கள் எங்கே போனார்கள் என்று தேடியபோது, அவ்வப்போது பிரிந்து போய் மீண்டும் ஒன்று சேர்ந்து 45 வருடங்களுக்கு பின் இன்னமும் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சாம்பிளுக்கு ஒன்று. இதையெல்லம் கேட்ட பிறகு இன்றைய பாப் இசை கேட்டால் தமாஷாயிருக்கிறது.

சுஜாதா இங்கே ஒளிந்திருக்கிறார் (pun intended)

மிஸ் தமிழ்த்தாயே! நமஸ்காரம் 24 ரூபாய் தீவு முகுந்தன் அனிதா பசித்த புலி ’வசந்த’குமாரன் அப்ஸரா நகரம் பாதி ராஜ்யம் பதினாலு நாட்கள் கணேஷ் சு பெண் இயந்திரம் கடவுள் வந்திருந்தார் ஜூனோ ஆஸ்டின் இல்லம் இன்னமும் பெண் கனவுத் தொழிற்சாலை விக்ரம் நில் கவனி தாக்கு கணையாழியின் கடைசிப் பக்கம் கம்ப்யூட்டரே ஒரு கதை சொல்லு ஜா ப்ரியா ஜன்னல் மலர் ஸ்ரீரங்கத்து தேவதைகள் தீண்டும் இன்பம் மாயா நைலான் கயிறு ஆதலினால் காதல் செய்வீர் எப்போதும் பெண் பாரதி இருந்த வீடு அகப்படும் வரை திருடனல்ல கற்றதும் பெற்றதும் தா மாஞ்சு பாலம் ஆ என் இனிய இயந்திரா அனிதா – இளம் மனைவி யவனிகா பத்து செகண்ட் முத்தம் மெரினா ஓடாதே 6961 அடிமைகள் அப்பா அன்புள்ள அப்பா குருபிரசாதின் கடைசி தினம்…சுஜாதா.

அல்லது sujathalogyயில்.

the city

35 days or so in chennai during the midst of a music season was so liberating. Not because I’m some NRI running around in kakkhi shorts and a sporty sandal. Its ironically true and I will explain why.

I was somewhat faceless, like a nomadic traveller. There was no friend who spotted me when walking in Pondy Bazaar, no mael veettu aathi pinnal ponnu who chuckled at me atleast once a day, no paalakaran who asked when I dropped by, no librarian welcoming me like a bakra to his shop. Ok, a distant distant related maama actually found me in some kutcheri and asked me, ” ambi eppidida padippu poguthu?”. Something he should have asked me 10-12 years ago. That apart, I was a literally anonymous in my own city. And I’m grumpy about it but not then.

While I was enjoying the new found anonymity that I never had in Chennai, I’m irritated that Chennai has lost its small cityness. You know what I mean, more places, more automobiles, more people, more everything. This again sounds like a desi rant or cheran’s nostalgic movie episode but its very true.

Anyway, I find travelling so invigorating and its because of this anonymity but not in my own city. No.